Habari zenu?

/Hoe is het met jullie?

Safi sana hapa! / Hier gaat het erg goed! Ik ben inmiddels, helaas, al ruim over de helft van mijn stage en de basis van communiceren in Kiswahili heb ik onder de knie. In ons student doctor house wordt regelmatig een Swahili kreet geroepen, favoriet zijn: pole sana (sorry voor je), hamna shida (geen probleem) en sijui (ik weet het niet). Op straat horen we vooral: wazungu (blanken), waarwij dan op antwoorden: wapi, sioni! (waar, ik zie ze niet!).

Na 6 weken op de kinderafdeling sta ik nu op de heelkunde. De zaal is minder druk waardoor ik tijdens de dagelijkse ronde meer tijd heb voor mijn patiënten en daarna nog regelmatig naar de operatiekamers kan om te assisteren. Op zaal zie ik veel verschillende ziektebeelden: trauma/fracturen, acute buiken, geïnfecteerde wonden, amputaties, beknelde liesbreuken en incomplete abortussen. Over het algemeen zijn de patiënten op de heelkunde minder ernstig ziek (en gaan ze gelukkig niet dood) dan op de kinderafdeling, maar de verantwoordelijk als student-doctor is groot: wanneer stuur je iemand naar de operatiekamers en doe je hem een grote buikoperatie aan? Je hebt geen aanvullend onderzoek om je diagnose te bevestigen, dus het is je eigen klinische blik en de waarschijnlijkheidsdiagnose die jij als bijna-dokter stelt waar je op moet varen. Ik vind/vond dit erg lastig, dus meestal probeer ik ergens een dokter te vinden die wil mee beoordelen. Komende week blijf ik nog op de vrouwen heelkunde en daarna ga ik naar de maternity ward waar ik vooral zieke zwangeren, vrouwen na keizersnede en te vroeg geboren baby'tjes zal zien.

Zoals ik al zei ben ik helaas al over de helft van mijn stage en vliegen de dagen voorbij. 's Avonds zitten we vaak met zijn 5en buiten op onze veranda te kletsen of te lezen. Af en toe kijken we een slechte vrouwenfilm en een paar keer per week probeer ik hard te lopen om mijn conditie op peil te houden voor het einde van het handbalseizoen! In het weekend integreren we met de Tanzanianen door de bar, kerk of markt te bezoeken, maar verder doen we vooral heel weinig, wat iedereen wel prima bevalt. Over een paar weken krijg ik bezoek uit Nederland, dus ik zal daarna weer een update uit Sengerema geven.

Baadaye/ tot later,

Fieke

Student doctor in Sengerema

Hoi allemaal,

Na een maand is het de hoogste tijd voor een verhaal, maar geen zorgen over de lange stilte: ‘geen nieuws is goed nieuws', ik heb het ontzettend naar mijn zin hier!

Ruim 4 weken geleden kwam ik aan in Sengerema, mijn nieuwe thuis voor een aantal maanden. In Sengerema Mission woon ik samen met 3 andere Nederlandse coassistenten op het ziekenhuisterrein.

We leven hier als mzungu's (blanken) een luxe leven in vergelijking met de gemiddelde Tanzaniaan. Ons grote, stenen huis heeft voor iedereen een eigen kamer, één gedeelde warme douche, stromend water in de keuken en het toilet, een koelkast en een (tot nu toe) redelijk betrouwbaar elektriciteitsnetwerk. Iedere dag komt mama Elisabeth bij ons om boodschappen te doen, eten te koken en schoon te maken. 3 dagen per week helpt Martha haar in het huishouden door onze bergen was weg te werken. Het enige wat wij hoeven te doen is voor de patiënten zorgen...

Iedere ochtend om 06.45 gaat de wekker, om 07.30 begint de overdracht (in het Engels), 08.15 zijn we weer thuis om te ontbijten en om 09.15 begint de werkdag in het ziekenhuis. De afgelopen maand heb ik op de kinderafdeling gestaan waar ik vooral heel veel kindjes met malaria heb gezien.

De kinderafdeling bestaat uit een intensive care unit, wat betekent dat er zo nodig 1 kind zuurstof kan krijgen, voor hele zieke kinderen, 1 zaal met heelkundige problemen, 1 zaal voor ondervoede kinderen en 2 zalen voor de overige problemen. Er zijn ongeveer 70 bedden, maar een bed wordt vaak gedeeld door 2 kinderen.

In principe zijn wij als student-doctors niet verantwoordelijk voor de afdeling en zou er dagelijks een arts moeten zijn die de patiënten ziet. De praktijk is echter anders... Zo'n 3 dagen per week is er arts die helpt met het zien van de patiënten, op de overige dagen zie je de patiënten alleen. Keuzes over onderzoek, medicatie en ontslag maak je zonder supervisie, in het begin was dit erg wennen, maar ik voel me steeds zekerder over mijn eigen handelen. Ook het communiceren met de ouders van patiëntjes gaat steeds beter. In principe zijn er student-nurses die voor ons vertalen, echter zij hebben vaak geen zin om te werken en om klokslag 10.00 uur verdwijnen ze voor theepauze. 's Middags zijn ze moe en is hun mobiele telefoon belangrijker dan patiënten helpen.

De zorg in het ziekenhuis hier is niet te vergelijken met de zorg in Nederland. Patiënten moeten zelf naar het laboratorium gaan om bloed oid te laten onderzoeken. Soms gaan ze niet, soms wordt maar de helft van het aangevraagde onderzoeken uitgevoerd en een andere keer zijn de uitslagen onvindbaar. Daarnaast zijn ouders zelf verantwoordelijk voor het ophalen en geven van voorgeschreven medicatie. Het komt regelmatig voor dat een kind geen medicatie krijgt omdat het middel out of stock was of het niet te weinig pillen heeft mee gekregen.

Soms is het lastig om deel uit te maken van deze Tanzaniaanse cultuur, maar het heeft nog niet tot grote frustraties geleid. Naast het werk in het ziekenhuis is er genoeg afleiding. Kerst heb ik dit jaar (in de zon!) in Biharamulo gevierd met Janine en José. Oud en nieuw zullen we in Mwanza (waar we luxeproducten als kaas en Nutella kunnen kopen) vieren.

Dit was het voor nu, alvast een goede jaarwisseling en de beste wensen voor 2012.

Fieke

Succes is een kwestie van mentaliteit

Hoi allemaal,

Inmiddels ben ik bijna 3 weken in Tanzania en dat bevalt me erg goed. Ik heb de Kilimanjaro beklommen, de big 5 gezien en begrijp de taal een beetje.

Mijn reis begon met een bezoek Zanzibar, een eiland voor de kust bij Dar es Salaam. Ik zag er blijkbaar na een nacht vliegen niet erg fris meer uit, want kreeg op de ferry meerdere malen plastic zakjes aangeboden om in te braken. Meer dan moe was ik niet, maar kan me voorstellen dat een blanke er al snel bleek (ziek) uit tussen alle Tanzanianen.

Op Zanzibar heb ik 3 dagen een vervolg gegeven aan de Swahili cursus die ik in Nederland al had gedaan. Na deze lessen begrijp ik (eindelijk) hoe de taal in elkaar zit en kan ik simpel gesprekje voeren. Ik hoop de komende maanden in het ziekenhuis te leren communiceren met de patiënten.

Na Zanzibar was het tijd voor de volgende uitdaging: de Kilimanjaro beklimmen. Deze berg is 5895 meter hoog en de top schijnt ook voor onervaren bergsporters haalbaar te zijn. Mijn groep bestond uit 6 personen en samen hadden wij een crew bestaande uit 21 !! personen. 3 gidsen, 1 kok en 17 porters (dragers), zij tillen onze backpacks, tenten, het eten en een volledige keuken de berg op!

Dag 1 begon op 1815 meter hoogte en ging met name door regenwoud. Het was supermooi om daar te lopen en de paden waren goed begaanbaar. Veel regen, maar niet heel stijl of glad. Dag 2 was ook goed te doen en aan het einde van de dag zagen we tussen de wolken voor het eerst ons doel verschijnen. Mooi om te zien, maar wat ver weg... Dag 3 moesten we de Barranco Wall (4630 meter) over en dit was het moment waarop ik voor het eerst werd ingehaald door mijn hoogteziekte. Hoofdpijn, misselijk, braken en nog 2 dagen (1265 meter) te gaan. Gelukkig voelde ik me op dag 4, die ons door de desert voerde, weer goed.

Om 18.30 krijgen we onze briefing over summit day: jullie staan om 22.30 op, iedereen wordt ziek en het is eventjes koud (tussen 03.00 en 05.00 is het -10 graden!). Dit geeft ons moed! Om 23.30 beginnen we moe, met honger en vermoeide benen van de voorgaande dag aan onze tocht. Het is koud, donker en de berg is stijl, maar 'pole pole' (langzaam) gaan we omhoog. Al na ruim een uur moeten we pauzes houden zodat groepsgenoten kunnen braken. Mijn hartslag is nog nooit zo tekeer gegaan en er lijkt geen einde aan de berg te komen. Onderweg genieten (?!) we van de zonsopgang en om 06.34 is ons doel bereikt: we zijn bij Uhuru Peak!

Ik ben moe, leeg en gebroken, maar het uitzicht is prachtig en het behalen van de top is het afzien meer dan waard! De afdaling gaat via een ander pad welke zo stijl is dat het soms meer vallen dan lopen is, maar na 2 uur is daar eindelijk mijn tent: slapen! Onze yell bij de handbal is 'succes is een kwestie van mentaliteit', nou dat is bij deze beklimming gebleken. Hoe ziek sommigen zich ook voelden, onze hele groep heeft de top gehaald!

Uitgerust kan ik een paar dagen later aan mijn safari beginnen. Na de inspanning van de beklimming hoef ik nu alleen maar te zitten, kijken en fotograferen. In Lake Manyara, de Serengeti en de Ngorogoro krater hebben we de big 5 (luipaard, olifant, neushoorn, buffel, leeuw) gezien, maar ook giraffes, zebra's, cheetahs, gnoes, hippo's, impala's, hyena's... 's Nachts kampeerden tussen de dieren en heb ik heerlijk geslapen terwijl we bezoek hadden van hyena's, een leeuw en twee olifanten. De hele trip was geweldig mooi met als hoogtepunt zien hoe twee leeuwen een buffel doden en opeten.

Na deze weken van reizen en relaxen is het tijd voor mij om weer iets te gaan doen. Morgen ga ik naar Sengerema waar ik in de loop van de week met mijn stage zal beginnen.

Fieke

Ps. Het internet is nu van matige kwaliteit, maar ik hoop binnenkort wat foto's te kunnen uploaden.

Nog minder dan een maand...