Hoi allemaal,

Inmiddels ben ik bijna 3 weken in Tanzania en dat bevalt me erg goed. Ik heb de Kilimanjaro beklommen, de big 5 gezien en begrijp de taal een beetje.

Mijn reis begon met een bezoek Zanzibar, een eiland voor de kust bij Dar es Salaam. Ik zag er blijkbaar na een nacht vliegen niet erg fris meer uit, want kreeg op de ferry meerdere malen plastic zakjes aangeboden om in te braken. Meer dan moe was ik niet, maar kan me voorstellen dat een blanke er al snel bleek (ziek) uit tussen alle Tanzanianen.

Op Zanzibar heb ik 3 dagen een vervolg gegeven aan de Swahili cursus die ik in Nederland al had gedaan. Na deze lessen begrijp ik (eindelijk) hoe de taal in elkaar zit en kan ik simpel gesprekje voeren. Ik hoop de komende maanden in het ziekenhuis te leren communiceren met de patiënten.

Na Zanzibar was het tijd voor de volgende uitdaging: de Kilimanjaro beklimmen. Deze berg is 5895 meter hoog en de top schijnt ook voor onervaren bergsporters haalbaar te zijn. Mijn groep bestond uit 6 personen en samen hadden wij een crew bestaande uit 21 !! personen. 3 gidsen, 1 kok en 17 porters (dragers), zij tillen onze backpacks, tenten, het eten en een volledige keuken de berg op!

Dag 1 begon op 1815 meter hoogte en ging met name door regenwoud. Het was supermooi om daar te lopen en de paden waren goed begaanbaar. Veel regen, maar niet heel stijl of glad. Dag 2 was ook goed te doen en aan het einde van de dag zagen we tussen de wolken voor het eerst ons doel verschijnen. Mooi om te zien, maar wat ver weg... Dag 3 moesten we de Barranco Wall (4630 meter) over en dit was het moment waarop ik voor het eerst werd ingehaald door mijn hoogteziekte. Hoofdpijn, misselijk, braken en nog 2 dagen (1265 meter) te gaan. Gelukkig voelde ik me op dag 4, die ons door de desert voerde, weer goed.

Om 18.30 krijgen we onze briefing over summit day: jullie staan om 22.30 op, iedereen wordt ziek en het is eventjes koud (tussen 03.00 en 05.00 is het -10 graden!). Dit geeft ons moed! Om 23.30 beginnen we moe, met honger en vermoeide benen van de voorgaande dag aan onze tocht. Het is koud, donker en de berg is stijl, maar 'pole pole' (langzaam) gaan we omhoog. Al na ruim een uur moeten we pauzes houden zodat groepsgenoten kunnen braken. Mijn hartslag is nog nooit zo tekeer gegaan en er lijkt geen einde aan de berg te komen. Onderweg genieten (?!) we van de zonsopgang en om 06.34 is ons doel bereikt: we zijn bij Uhuru Peak!

Ik ben moe, leeg en gebroken, maar het uitzicht is prachtig en het behalen van de top is het afzien meer dan waard! De afdaling gaat via een ander pad welke zo stijl is dat het soms meer vallen dan lopen is, maar na 2 uur is daar eindelijk mijn tent: slapen! Onze yell bij de handbal is 'succes is een kwestie van mentaliteit', nou dat is bij deze beklimming gebleken. Hoe ziek sommigen zich ook voelden, onze hele groep heeft de top gehaald!

Uitgerust kan ik een paar dagen later aan mijn safari beginnen. Na de inspanning van de beklimming hoef ik nu alleen maar te zitten, kijken en fotograferen. In Lake Manyara, de Serengeti en de Ngorogoro krater hebben we de big 5 (luipaard, olifant, neushoorn, buffel, leeuw) gezien, maar ook giraffes, zebra's, cheetahs, gnoes, hippo's, impala's, hyena's... 's Nachts kampeerden tussen de dieren en heb ik heerlijk geslapen terwijl we bezoek hadden van hyena's, een leeuw en twee olifanten. De hele trip was geweldig mooi met als hoogtepunt zien hoe twee leeuwen een buffel doden en opeten.

Na deze weken van reizen en relaxen is het tijd voor mij om weer iets te gaan doen. Morgen ga ik naar Sengerema waar ik in de loop van de week met mijn stage zal beginnen.

Fieke

Ps. Het internet is nu van matige kwaliteit, maar ik hoop binnenkort wat foto's te kunnen uploaden.