Hoi allemaal,

Na een maand is het de hoogste tijd voor een verhaal, maar geen zorgen over de lange stilte: ‘geen nieuws is goed nieuws', ik heb het ontzettend naar mijn zin hier!

Ruim 4 weken geleden kwam ik aan in Sengerema, mijn nieuwe thuis voor een aantal maanden. In Sengerema Mission woon ik samen met 3 andere Nederlandse coassistenten op het ziekenhuisterrein.

We leven hier als mzungu's (blanken) een luxe leven in vergelijking met de gemiddelde Tanzaniaan. Ons grote, stenen huis heeft voor iedereen een eigen kamer, één gedeelde warme douche, stromend water in de keuken en het toilet, een koelkast en een (tot nu toe) redelijk betrouwbaar elektriciteitsnetwerk. Iedere dag komt mama Elisabeth bij ons om boodschappen te doen, eten te koken en schoon te maken. 3 dagen per week helpt Martha haar in het huishouden door onze bergen was weg te werken. Het enige wat wij hoeven te doen is voor de patiënten zorgen...

Iedere ochtend om 06.45 gaat de wekker, om 07.30 begint de overdracht (in het Engels), 08.15 zijn we weer thuis om te ontbijten en om 09.15 begint de werkdag in het ziekenhuis. De afgelopen maand heb ik op de kinderafdeling gestaan waar ik vooral heel veel kindjes met malaria heb gezien.

De kinderafdeling bestaat uit een intensive care unit, wat betekent dat er zo nodig 1 kind zuurstof kan krijgen, voor hele zieke kinderen, 1 zaal met heelkundige problemen, 1 zaal voor ondervoede kinderen en 2 zalen voor de overige problemen. Er zijn ongeveer 70 bedden, maar een bed wordt vaak gedeeld door 2 kinderen.

In principe zijn wij als student-doctors niet verantwoordelijk voor de afdeling en zou er dagelijks een arts moeten zijn die de patiënten ziet. De praktijk is echter anders... Zo'n 3 dagen per week is er arts die helpt met het zien van de patiënten, op de overige dagen zie je de patiënten alleen. Keuzes over onderzoek, medicatie en ontslag maak je zonder supervisie, in het begin was dit erg wennen, maar ik voel me steeds zekerder over mijn eigen handelen. Ook het communiceren met de ouders van patiëntjes gaat steeds beter. In principe zijn er student-nurses die voor ons vertalen, echter zij hebben vaak geen zin om te werken en om klokslag 10.00 uur verdwijnen ze voor theepauze. 's Middags zijn ze moe en is hun mobiele telefoon belangrijker dan patiënten helpen.

De zorg in het ziekenhuis hier is niet te vergelijken met de zorg in Nederland. Patiënten moeten zelf naar het laboratorium gaan om bloed oid te laten onderzoeken. Soms gaan ze niet, soms wordt maar de helft van het aangevraagde onderzoeken uitgevoerd en een andere keer zijn de uitslagen onvindbaar. Daarnaast zijn ouders zelf verantwoordelijk voor het ophalen en geven van voorgeschreven medicatie. Het komt regelmatig voor dat een kind geen medicatie krijgt omdat het middel out of stock was of het niet te weinig pillen heeft mee gekregen.

Soms is het lastig om deel uit te maken van deze Tanzaniaanse cultuur, maar het heeft nog niet tot grote frustraties geleid. Naast het werk in het ziekenhuis is er genoeg afleiding. Kerst heb ik dit jaar (in de zon!) in Biharamulo gevierd met Janine en José. Oud en nieuw zullen we in Mwanza (waar we luxeproducten als kaas en Nutella kunnen kopen) vieren.

Dit was het voor nu, alvast een goede jaarwisseling en de beste wensen voor 2012.

Fieke